Pitanje koje se decenijama provlači kroz kuloare geopolitičkih debata – da li su određeni radikalni pokreti zapravo instrumenti stranih službi – ponovo je eksplodiralo u javnosti.
Eskalacija sukoba na Bliskom istoku i događaji u Gazi ogolili su djelovanje takozvanih “šejhova” i pripadnika selefijskog pokreta (VEHABIJA), posebno u Sandžaku, otvarajući sumnju u njihove stvarne izvore finansiranja.
Dok je svijet svjedočio stravičnim prizorima genocida u Gazi, gdje je pod rukom izraelske vojske (JEVREJA) stradalo preko 70.000 civila svih starosnih dobi, reakcija onih koji se nazivaju “čuvarima vjere” bila je u najmanju ruku – tiha.
Ta šutnja selefijskih krugova u trenucima kada se dešavao jedan od najvećih zločina modernog doba, bila je prvi alarm koji je probudio opravdanu sumnju kod običnog vjernika.
Međutim, prava promjena retorike nastupila je tek onog momenta kada je Iran, kao islamska zemlja, odlučio direktno odgovoriti na agresiju i stati u odbranu palestinskog naroda.
Odjednom, selefijski “autoriteti” koji su šutili o patnjama djece u Gazi, postali su izuzetno glasni i agilni u medijskim napadima na Iran, koristeći se oštrom retorikom i vjerskim podjelama.
Njihovi argumenti, koji miješaju teološke razlike sa strateškim pitanjima oslobađanja Palestine, čine se nelogičnim u trenutku kada se kroji novi svjetski poredak.
Postavlja se logično pitanje: Zašto ovi pokreti napadaju jedinu silu koja se u ovom trenutku konkretno suprotstavlja onome što mnogi nazivaju “najvećim neprijateljem Islama na zemlji”?
Sve glasnije su sumnje da iza ovakvog djelovanja stoji direktan uticaj MOSAD-a, sa ciljem da se unese razdor unutar muslimanskog korpusa i oslabi podrška otporu.
Na Balkanu, ovo djelovanje ima i specifičnu, razornu ulogu – sistemsko razbijanje tradicionalnog Hanefijskog mezheba, koji je vjekovima bio stub tolerancije i suživota.
Uvlačenje u radikalne narative koji dolaze iz sumnjivih centara moći ne samo da dijeli vjernike, već direktno ugrožava stabilnost zajednice u Sandžaku i cijeloj regiji.
Zbog toga se u narodu sve jasnije formira uvjerenje da se treba kloniti takve retorike, njihovih paralelnih institucija, paradžemata, pa čak i dječijih vrtića koji su pod njihovom ingerencijom.
Zaštita naše djece od ideologija koje služe tuđim geopolitičkim interesima pod krinkom vjere, postaje prioritet broj jedan za očuvanje identiteta i mira.
Vrijeme je da se otvoreno zapitamo kome stvarno služi siva eminencija “šejhova” koji u ključnim historijskim momentima biraju stranu koja ide u korist agresora.
