Bosna i Hercegovina, po Ćosiću, “nema ni istorijsko, ni etničko
utemeljenje”, što navodno “dokazuje građanski rat genocidnog
karaktera sva tri naroda” (33-34). Stoga Ćosić, kao i Franjo Tuđman,11
ne vjeruje “u opstanak države Bosne i Hercegovine” (33). Bosna i
Hercegovina je, po Ćosiću, “veštačka državna tvorevina, kojoj su
komunisti i Tito dali istorijsku egzistenciju” (34).12 I Jugoslavija je, po
Ćosiću, bila “zaista ‘veštačka tvorevina’. Rođena u krvi, Jugoslavija
u krvi i umire”, zapisuje Ćosić 26. aprila 1992, na Vaskrs (8).
Bosna i Hercegovina je, tvrdi Ćosić, “privremena tvorevina, koju
je Nemačka stvorila”, a koja je (Nemačka), pored ostalog, “razbila Jugoslaviju” (44). Bosna i Hercegovina je, po Ćosiću, “nasilna državna
tvorevina” (78).
Ćosić tvrdi kako je Bosna i Hercegovina “mučenička zemlja,
natopljena i nevinom i zločinačkom krvlju; njom hukte i ćarlijaju
vetrovi mržnje; iza njenih noći čuče zasede i sevaju handžari; u njenim danima marširaju vojske ubica i danonoćno cvokoće goloruka
raja …” (133), a u kojoj žive “tri zakrvljena naroda” S tim u vezi,
on se poziva na Andrića, koji je Bosnu i Hercegovinu “nazvao ‘zemljom
mržnje’”, u kojoj “velika ljudska i narodna nesreća traje nekoliko
vekova” (98, 234, 239, 242, 254, 262 i 263). “Ako je Bosna stvarno
‘zemlja mržnje’, kako je tumačio njen najveći pisac” (Ivo Andrić),
a koju je Ćosić “smatrao svojom otadžbinom”, on je postavio trajnije
otvoreno pitanje: “ima li granica ta bosanska mržnja?”
Bosna i Hercegovina, piše Ćosić, “veštačka, ultimatumima uspostavljena država je inostrana konstrukcija, koja ne uvažava stvarnost,
autohtone interese tla i nema nikakvu budućnost” (126). “Multi etnička država Bosna i Hercegovina” je, po Ćosiću, “neodrživa” (130).
Tu političku floskulu Ćosić ponavlja više puta (214).13
Ćosić navodi kako je, prilikom razgovora u Ženevi 8-15. novembra
1992, “vođenim pod neizbežnim rukovodstvom Sajrusa Vensa, u ime
Saveta bezbednosti UN, i lorda Ovena, kao predstavnika Evropske
zajednice”, sa Izetbegovićem i Tuđmanom o “Bosanskom ratu, miru
i uređenju Bosne i Hercegovine”, a “uz učešće Radovana Karadžića,
Momčila Krajišnika, Nikole Koljevića i Alekse Buhe”, gdje “nije
postignut nikakav napredak” (33), u razgovoru sa Tuđmanom u “četiri
oka” “izrazio punu saglasnot sa Tuđmanovim stavom” “da Bosna i
Hercegovina kao država nikada u istoriji nije postojala niti može da
postoji” (str. 37). Tada su se Tuđman i Ćosić dogovorili “da na toj osnovi”
utječu “na svoje sunarodnike u Bosni: Ćosić na Srbe, Tuđman na
Hrvate, i učine ih saveznicima. Bosna je do sada jedino pitanje o
kome su se Tuđman i Ćosić saglasili. Ako bi se Karadžić i Boban
sporazumeli, Alija bi se našao u teškom položaju”
Dobrica Ćosić je u Borbi 12. marta 1993, u svojstvu šefa države
Savezne republike Jugoslavije, državu Bosnu i Hercegovinu nazvao
“istorijskom nakazom” (“Velike sile ultimativno diktiraju srpskom
narodu u Bosni i Hercegovini kako da žive tri naroda u državi koja
je istorijska nakaza”.15
I Tuđman je dijelio njegovo mišljenje “da je Bosna i Hercegovina
država – nakaza koju je stvorio Tito i dao joj državnu egzistenciju”.
