Dodao je da, kada je riječ o Turskoj, Brisel “sprovodi politiku identiteta, videći nas kao pripadnike druge religije i druge civilizacije”

Turski ministar vanjskih poslova Hakan Fidan tvrdio je da je politika identiteta u Evropskoj uniji blokirala članstvo Turske, dok je Evropa izgubila svoj centar gravitacije i klizi prema drugim hegemonima.

Također je iznio stavove Ankare o Siriji i Iranu u kontekstu promjenjive regionalne bezbjednosne dinamike.

U intervjuu za Bloombergov “On the Record” u Davosu, Fidan je oštro kritikovao evropski strateški pravac, tvrdeći da politika identiteta, a ne tehnički standardi, trenutno koči Tursku u njenoj zaustavljenoj kandidaturi za članstvo u Evropskoj uniji, dok su regionalne zemlje sve više privučene suparničkim svjetskim silama.

Suštinska teza bila je strukturalna. Evropa je, rekao je Fidan, izgradila nadnacionalni sistem, ali nije postala pravi civilizacijski okvir, ostavljajući Tursku izvan i slabeći evropsku bezbjednosnu arhitekturu u trenutku ubrzanog rivalstva velikih sila. Fidan je jasno rekao: 

Sve dok Evropska unija nastavlja politiku identiteta prema Turskoj, ne mislim da će Turska ikada postati članica EU.

Dodao je da, kada je riječ o Turskoj, Brisel “sprovodi politiku identiteta, videći nas kao pripadnike druge religije i druge civilizacije”

Fidan je infleksionu tačku locirao u 2007. godinu, navodeći da su do tada Francuska i Njemačka podržavale tursko pristupanje pod uslovom da su standardi ispunjeni. Promjena je nastupila dolaskom Nicolasa Sarkozyja u Pariz, koji je, prema Fidanovom objašnjenju, prihvatio civilizacijski okvir:

Usvojio je politiku identiteta i rekao: ‘Mi smo hrišćanska Evropa,’ i stoga nije želio da Turska postane dio Evropske unije.

Fidan je taj politički zaokret povezao s današnjom evropskom krhkošću, tvrdeći da, da je Turska bila članica EU, Brexit se ne bi dogodio, dok bi “Evropa bila mnogo otpornija u suočavanju s današnjim izazovima”.

Logiku je proširio i na Ujedinjeno Kraljevstvo, navodeći da bi, da su i London i Ankara bili unutar bloka, Evropa kreirala vlastiti “centar gravitacije” umjesto da klizi prema drugim silama poput Amerike, Kine ili Rusije.

O transatlantskoj bezbjednosti Fidan je primijetio da je Evropa dugo zavisila od američke zaštite i sada se trudi uspostaviti nezavisnu arhitekturu. Tursku i Ujedinjeno Kraljevstvo, smještene na istočnom i zapadnom krilu Evrope, okarakterisao je kao prirodne strateške partnere. Ekonomskom saradnjom istakao je da EU-Turska trgovina iznosi 230 milijardi dolara, bez deficita na bilo kojoj strani, uz upozorenje da komercijalna integracija nije pratila bezbjednosnu.

Pozdravio je i ono što je opisao kao korekciju američkog kursa u naoružavanju grupa neprijateljskih prema NATO saveznicima, pozivajući se na politiku staru više od decenije.

Izvan debate o EU, Fidan je naglasio Ankarinu preferenciju za regionalnu odgovornost umjesto spoljne tutorstva. Odbacujući imperijalne okvire, rekao je: 

Ne govorimo o Osmanskom carstvu – dodajući da je današnji cilj da nacionalne države grade platforme za upravljanje ekonomskim, političkim, bezbjednosnim i terorističkim izazovima. 

Čekanje hegemona, upozorio je, rijetko donosi rezultate u skladu s lokalnim interesima.

O tranziciji u Siriji Fidan je rekao da su nakon bjekstva Bashara al-Asada regionalne države prvo su se sastale u Amanu, a zatim u Kairu, kasnije pridruženi od strane Evropljana i Amerikanaca, kako bi postavili uvjete za Damask. Ankara je novoj sirijskoj vlasti prenijela četiri kriterija: nema prijetnji susjedima, nema veza s terorističkim grupama, zaštita manjina i poštovanje sirijskog jedinstva. Prema Fidanovim riječima, Ahmed al-Sharaa prihvatio je te uvjete, i “do sada su svi relativno zadovoljni njegovim radom.”

O kurdskoj reprezentaciji Fidan je kritikovao međunarodne prikaze YPG-a kao jedinog predstavnika, napominjući da je PKK prisilio više od 12 političkih partija u izbjeglištvo. Prisjetio se da je između 2010. i 2011. dok je vodio tursku obavještajnu službu (MIT), prenio tadašnjem premijeru Recepu Tayyipu Erdoganu zahtjev Asadu da dodijeli državljanstvo Kurdima, apel koji nije bio usvojen. Više od deset godina kasnije, Ankara tvrdi da Damask sada pokušava ispraviti tu praksu.