Poslanik vladajuće većine u srpskom parlamentu Marijan Rističević, podnio je 17. juna 2021. godine predsjedniku Narodne Skupštine Republike Srbije “Rezoluciju o osudi genocida u i oko Srebrenice, 1992-95.”.
Rezolucija ima šest tačaka, a u trećoj stoji i osuda “selektivnog provođenja pravdi od strane međunarodnih i nacionalnih sudova”.
Šta to tačno znači, kada se iz beograda spomene “selektivno provođenje pravde”, a što je srpski vođa nedavno istakao i u govoru pred Vijećem sigurnosti UN?!
Riječ je o nastavku politike genocida, gdje se sada u završnoj fazi opravdava nedjelo, minimiziranjem istog, isticanjem navodnih zločina nad Srbima, kao i ovom, već rasprostranjenom i prihvaćenom tezom o navodnim, nesrazmjerno velikim kaznama za Srbe i navodnim neprocesuiranjem zločina nad Srbima.
Ratnih zločina je sigurno bilo na svim stranama, kao i u svakom ratu. Nije sporno da je bilo ratnih zločina u kojima su Srbi bili žrtve. U mjestu Kazani pored Sarajeva, koje se ovih dana aktualizira, pronađeno je petnaest posmrtnih ostataka ubijenih civila, od čega je desetero srpske nacionalnosti.
Upravo činjenica da te zločine niko nije sporio je bitna razlika. Sa srpske strane već 27 godina imamo organizovano prikrivanje, premještane posmrtnih ostataka u nove grobnice, pa čak i na teritoriji Srbije.
Pravosudni organi u Bosni i Hercegovini su štaviše, još za vrijeme rata procesuirali, dok sa druge strane, Srbija do danas nije procesuirala skoro nijedan od svojih zločina. Ilustrativan primjer je i to što kod spomenutih Kazana, imamo veći broj policajaca i vojnika poginulih prilikom hapšenja osumnjičenih, na jesen 1993., nego što je broj žrtava.
Presude koje su uslijedile u godinama nakon rata upravo za Kazane, neuporedivo su veće, a s obzirom na broj žrtava, nego što su to kazne za srpske zločine u bilo kojem mjestu Bosne i Hercegovine.
Razlika je i u tome što su su zločini nad Srbima, a koje su eventualno počinili pojedinci iz redova branitelja Bosne i Hercegovine, neuporedivo malobrojniji, a najbitnija razlika je u tome što nisu dio agende za sistematsko istrebljenje neke skupine, kako je zapravo i definicija genocida i kako je nažalost, ukorijenjeno čak i kao dio svakodnevne kulture u Srbiji.
U tome se krije prevara i genocidna namjera Rističevićeve (čitaj Vučićeve) Rezolucije o osudi “svih zločina”.
Posebno je zanimljiva formulacija “oko Srebrenice”…
Naime, u srpskom javnom diskursu je odavno ukorijenjena teza da su Srebreničani prije stravičnog genocida nad njima, izazvali isti stalnim činjenjem zločina nad “srpskom nejači”, a u okolini Srebrenice.
Prijeratne opštine koje su se graničile sa opštinom Srebrenica, zapravo su također bile sa apsolutnom bošnjačkom većinom i potpuno su etnički očišćene.
Tako je recimo u Vlasenici bilo 61,4% Bošnjaka na popisima 1991. a na popisima 2013. 32,8%.
U Bratuncu je bilo 64,1 %, a 2013. 38,4%. Sa druge strane, iako se broj i procenat svih naroda smanjio da područjima “pod kontrolom” druga dva, ipak ne postoji puno primjera da se procenat i broj Srba ovako drastično smanjio. I tamo gdje jeste, nije zabilježen nijedan slučaj organizovanog progona.
Zatim Višegrad, ista situacija. Ova se opština također dijelom graniči sa opštinom Srebrenica, a sa 63,5% Bošnjaka 1991. procenat je spao na današnjih 9,8%.
Na koncu i Rogatica sa 60,3% na 10,4%.
Na tom području “oko Srebenice”, gdje je uzeto ovih nekoliko opština (sa nepotpunim podacima jer recimo opština Milići nije postojala prije rata itd) “nedostaje” nešto preko 45 hiljada Bošnjaka. Riječ je o najjednostavnijem poređenju popisa, s tim što je brojka ubijenih i prognanih puno veća s obzirom na dvodecenijski natalitet.
Na koje to zločine misli Rističević (čitaj Vučić) kada kaže “oko Srebrenice”?! Je li na ovih 45 hiljada Bošnjaka ili na one njihove avlije u kojima su izgrađene srpske crkve, groblja itd?
Naravno da treba osuditi sve zločine, ali najprije, zašto bi Skupština Srbije osuđivala “zločine nad Srbima”, kada njih procesuiraju pravosudni organi u Bosni i Hercegovini?
Kakva je namjera osuđivanja “zločina nad Srbima”, na onom području gdje su Srbi zapravo počinili genocid nad Bošnjacima, a to je u slučaju Srebrenice pravosnažno dokazano?
Jasan je odgovor na ova pitanja – u cilju nastavka politike genocida, a naspram koje stoji Rezolucija SDA Sandžaka kao instrument uz pomoć kojeg će se Srbija i srpski narod konačno osloboditi svoje mračne prošlosti i zakoračiti u budućnost.
Izvor: Sandžak.rs
